Przy ul. Kolegiackiej, kędy przebiegał niegdyś najstarszy trakt miejski, stoi parafialny kościół Wszystkich Świętych. Pierwotnie, zapewne już w XI w., zbudowano tu drewnianą świątynię. Pośrednio jej istnienie potwierdza bulla papieża Innocentego II z 1136 r. W tym drewnianym kościele odbyły się pierwsze w Polsce synody biskupów w 1213 i 1233 r. Drewniany kościół był grabiony przez Tatarów w 1241 i 1287 r., przez Czechów w 1292 r., a spalony został przez Krzyżaków w 1331 r. Obecny kościół, z cegły o układzie polskim, został zbudowany około 1370 r., za czasów Kazimierza Wielkiego w stylu gotyckim. Pierwotnie jednonawowa świątynia była w ciągu wieków rozbudowywana. W 1580 r. od pn.-zach. dobudowano do niej pięciokondygnacyjną wieżę, podpartą na frontowych narożach potężnymi uskokowymi przyporami, przykrytą późnorenesansowym, miedzianym hełmem. W 1645 r. kościół spłonął od uderzenia pioruna. W czasie odbudowy, w latach 1648-1682 powiększono go o dwie nawy, burząc część zewnętrznych murów i tworząc w ten sposób wysokie arkady przedzielone okrągłymi słupami z impostami. Na zewnątrz budowlę wzmocniono uskokowymi przyporami. Elewację frontową zdobią profilowane lizeny zakończone gotyckimi sterczynami. Zniekształcono ją w 1935 r. dodając niefortunną przybudówkę. Po prawej stronie głównego wejścia w 1925 r. wmurowano odrzwia zamku sieradzkiego i krzyżacką kamienną kulę - pamiątkę najazdu z 1331 r. Do południowej ściany prezbiterium przylega kaplica Męki Pańskiej zbudowana w 1658 r. jako fundacja Wojciecha Pruschudzickiego. Wnętrze kościoła stanowi trójnawowa hala, która w nawie głównej ma sklepienie koszowe, w bocznych płaskie, w prezbiterium kolebkowe z lunetami o dekoracji stiukowej typu kalisko-lubelskiego. Wystrój kościoła pochodzi głównie z epoki baroku, rzuca się więc w oczy wiele złoceń, skręconych kolumienek, wzlatujących aniołków... Barokowa ambona pochodzi z końca XVII w., zdobią ją rokokowe rzeźby czterech ewangelistów oraz wcześniejsze: nieznanego apostoła i Boga Ojca. Po obu stronach prezbiterium stalle rokokowe z 1764 r. zdobione rzeźbami o zróżnicowanych motywach. Ołtarz główny - barokowy, o dekoracji w stylu regencji pochodzi z ok. 1730 r. W ołtarzu obrazy m.in. Wszystkich Świętych z XVI w. i Chrystusa z Krzyżem pędzla Wojciecha Gersona. W części górnej głównego ołtarza - herb województwa sieradzkiego, który należy do najstarszych polskich znaków terytorialnych. Historia tego herbu sięga czasów Konrada Mazowieckiego (1187-1247) lub jego syna Kazimierza I (1211-1267), ojca Leszka Czarnego i Władysława Łokietka. Po lewej stronie ołtarza głównego znajduje się barokowy ołtarz z ok. połowy XVIII w., a w nim obraz na desce Matki Boskiej Szkaplerznej. W prawym dolnym rogu tego obrazu namalowany jest widok Sieradza i zamku z datą 1751 i podpisem malarza Balthazara de Junck. W tym samym ołtarzu na zasuwie późnogotycki obraz z XVI w. Matki Boskiej z Dzieciątkiem, również na desce z metalowymi: sukienką, berłem i koroną z XVIII w. Po przeciwnej stronie znajduje się barokowy ołtarz św. Anny z pierwszej połowy XVIII w. Po lewej stronie, pod łukiem tęczy jest barokowy ołtarz z 1754 r., należący niegdyś do cechu szewców. Naprzeciwko usytuowany jest barokowy ołtarz Aniołów Stróżów z 1756 r., kiedyś cechu rzeźników, a w nim cenny gotycki obraz św. Trójcy z 1500 r. Ostatni z barokowych ołtarzy nawy głównej pochodzi sprzed 1780 r. W nim cenna rzeźba Chrztu w Jordanie z końca XVI w. Także w kaplicy Męki Pańskiej znajduje się barokowy ołtarz z 1756 r. z rzeźbą Chrystusa na Krzyżu z XVII w. Ołtarz ten wraz z kaplicą należał do bractwa Literaków, które istniało przy farze od XV w. Bractwo Literaków było świeckim zrzeszeniem wiernych, do którego mogli należeć tylko posiadający umiejętność co najmniej czytania i pisania. Z wyposażenia ruchomego najcenniejsze są dwie chrzcielnice (kamienna gotycka i drewniana barokowa), bogato zdobiony rokokowy konfesjonał ( w prawej bocznej nawie), późnogotycka rzeźba św, Anny Samotrzeć z pierwszej połowy XVI w. (na ołtarzu św. Anny) i srebra kościelne, najstarsze z XVI w. Pamiątkami po dawnych mieszkańcach miasta są ich dary, m.in. lampa wieczna przed wielkim ołtarzem z napisem: "Spectabilis Joannes Czyrek Patricius et Proconsul Siradiensis A.D. 1653" oraz trybularz z napisem "Simon Karlicki com. 1654".