Kościół św. Ducha wybudowany był po powrocie sieradzkiego rycerstwa z walki pod Grunwaldem w 1410 r. Był on podziękowaniem za odniesione zwycięstwo. W 1417 r. kasztelan Sieradzki Marcin Zaręba ufundował przy tym kościele szpital dla starców, a w 1417 sprowadził zakonników miechowitów. Pierwotnie świątynia stała naprzeciw najstarszej części obecnego szpitala, przy zbiegu ulic Warckiej i Henryka Sienkiewicza. Kościół otoczony był cmentarzem, którego ślady w postaci kości ludzkich odkrywa się jeszcze do dziś. W 1853 kościółek rozebrano i przeniesiono na miejski cmentarz, gdzie stoi do dnia dzisiejszego. Został on zbudowany z modrzewiowych belek układanych "na zrąb", szalowany jest od strony zewnętrznej, natomiast od wewnętrznej pozbawiony szalunku. Prezbiterium, niższe i węższe od nawy, pięcioboczne, zwrócone jest w kierunku pólnocno-wschodnim. Światło dzienne do wnętrza doprowadzane jest trzema niewielkimi, prostokątnymi oknami, wbudowanymi wyłącznie w ścianę wschodnią. Niewielkie drzwi umieszczono w ścianie wschodniej i fasadzie kościoła. Dach jest dwupasadowy, niższy i węższy od prezbiterium, kryty gontem. Wyposażenie wnętrza jest bardzo ubogie: płaski strop z dwoma metalowymi świecznikami, XIX-wieczny krucyfiks z malowaną na czarno figurą Chrystusa oraz ozdobiony czterema kolumnami ołtarz w stylu barokowym. W jego centralnej części znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z podpisem: "Pod Twoją obroną uciekamy się...", a w szkrzydłach rzeźby apostołów Piotra i Pawła. Poza tym w kościółku są dwa inne malowidła przedstawiające Chrystusa.