Muzeum w Sieradzu jest osobliwe z dwóch powodów, raz, że siedzibą jest najstarszy budynek w mieście, dwa, że jest to jedyne muzeum i dlatego jeśli chcemy się czegoś dowiedzieć o Sieradzu to najlepiej udać się właśnie tam. Znajdująca się u zbiegu ulic Dominikańskiej (d. Mnisiej) i Zamkowej (d. Grodzka) kamienica zwana domem pojagiellońskim jest najstarszym murowanym domem w Sieradzu. Wzniesiono ją prawdopodobnie w początkach XV w. Jest to budynek jednopiętrowy o dachu naczułkowym, wzniesiony na planie prostokąta, z sienią na przestrzał, na parterze posiadającą sklepienie krzyżowe, charakterystyczne dla epoki średniowiecza. Wejście do kamienicy posiada odrzwia piaskowcowe z oryginalnym nadprożem, pochodzące z końca XVI w. Od 1450 r. była w połowie własnością króla Kazimierza Jagiellończyka. Dom ten dzięki solidnej konstrukcji przetrwał bezpiecznie pożary jakich miasto wiele doznało. Dopiero w czasie ostatniej wojny został on zrujnowany. Wkrótce po wyzwoleniu, w roku 1947 przeznaczono go na siedzibę muzeum i rozpoczęto jego odbudowę, która trwała z przerwami do 1960 r. Dzałalność muzeum w Sieradzu sięga okresu międzywojennego. W roku 1937 grupa członków Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, miłośników historii Ziemi Sieradzkiej, zainicjowała zorganizowanie Muzeum Ziemi Sieradzkiej. Wydano odezwę do społeczeństwa sieradzkiego apelującą o ofiarność obywateli na rzecz tymczasowej Składnicy Muzealnej mieszczącej się w suterenie gimnazjum w Sieradzu i była czynna dla zwiedzających dwa razy w tygodniu. W czasie okupacji hitlerowskiej zbiory zostały zmagazynowane w budynku poklasztornym, gdzie przetrwały do wyzwolenia. Po wyzwoleniu Muzeum wznowiło swą działalność, organizując w 1949 r. pierwszą wystawę czasową pt. "Wystawa dawnej książki" prezentującą starodruki ze zbiorów muzealnych. Ekspozycja stała została otwarta w odrestaurowanym budynku 21 maja 1961 r. Prezentowana aktualnie ekspozycja stała obrazuje dzieje Sieradza i Ziemi Sieradzkiej w ujęciu chronologicznym- od średniowiecza po XIX w. SALA 1 Zawiera zabytki obrazujące najstarsze osadnictwo na terenie miasta Sieradza i okolic- od VI do XV w. Większość eksponatów pochodzi z badań wykopaliskowych, ale są one uzupełnione wiadomościami zaczerpnietymi ze źródeł historycznych. Ekspozycje tej sali zamykają wyroby rzemieślników sieradzkich: garncarzy, kowali, szewców. SALA 2 Przedstawiono tu sztukę średniowieczną Ziemi Sieradzkiej, na którą składa się architektura sakralna, świecka i obronna, zaprezentowana na fotogramach oraz rzeźba gotycka, malarstwo, rzemiosło artystyczne, piśmiennictwo obejmujące piętnastowieczne druki książkowe. Znajdują się tu też eksponaty wykopaliskowe z odnalezionego na Rynku Sieradzkim XIV- wiecznego domu i warsztatu złotnika sieradzkiego. SALA 3 Ekspozycja obrazuje kulturę doby renesansu w dawnym województwie sieradzkim. Eksponaty przedstawiają rzeźbę renesansową, a portrety trumienne, malowane na blasze, reprezentują XVII- wieczne realistyczne malarstwo polskie. Osobno opracowano dzieje zamku sieradzkiego i pokazano przedmioty wydobyte w czasie prac wykopaliskowych na wzgórzu zamkowym. SALA 4 Prezentowana jest tutaj kolekcja portretu sarmackiego z XVIII w., rzemiosło artystyczne z tego samego okresu, m.in. figurki z porcelany miśnieńskiej, pas szlachecki z wytwórni Jakubowicza Paschalisa oraz książki i czasopisma z okresu Oświecenia. KORYTARZ Na jednej ze ścian prezentowane są portrety sarmackie rodów sieradzkich z XVIII i XIX w., na drugiej natomiast, w gablocie, wyroby rzemieślnicze i pamiątki cechowe pochodzące z XIX w. SALA 5 (1 piętro) Znajdują się tu eksponaty obrazujące historię Sieradza i powiatu sieradzkiego w XIX w. oraz kulturę ludową wsi sieradzkiej. Prezentowane są tu prymitywne narzędzia rolnicze, tkactwo ludowe z narzędziami do obróbki lnu i wełny, bogata sztuka ludowa (zdobnictwo wnętrza chaty: bukiety, wycinanki, koronki, pająki), skrzynie malowane, rzeźba, garncarstwo i sztuka obrzędowa. Tradycyjne stroje sieradzkie przedstawiono w korowodzie weselnym. Pokazany jest również fragment umeblowanej izby wiejskiej.